บทกลอนซึ้งๆ ซึ่งผู้แต่งเรียบเทียบชีวิตตนกับปลากัด

       เป็นบทกลอนซึ้้งๆที่ผู้แต่งได้แต่งขึ้นระหว่างที่ป่วยเป็นมะเร็งในระยะสุดท้ายระหว่างที่นอนพักพื้นหลังผ่าตัดอยู่ที่โรงพยาบาล และมีปลากัดอีสานเป็นเพื่อนแก้เหงาและเป็นกำลังใจให้ต่อสู้กับอาการเจ็บป่วยเรื่อยมา  แม้ว่าปัจจุบันท่านจะเสียชีวิตไปแล้ว  แต่เนื่องจากท่านเป็นที่เคารพรักของคนรักปลากัด ในฐานะคนรักปลากัดอีสาานที่ไม่เคยเอาเปรียบใครคนหนึ่ง และถือเป็นผู้ใหญ่ที่ผมรักและเคารพคนหนึ่ง
จึงนำมาให้ท่านอื่นๆที่รักในปลากัด ทั้งในความสวยงามและความเป็นนักสู้ ได้อ่านครับ

                                                                                    รักและอาลัยยิ่ง แด่ป๋าญัติผู้จากไปครับ